(8.09 uur vanuit een afgekoeld stekje aan het Paterswoldse Meer)

Ik ben er klaar voor. Het mag dan officieel wel niet ‘volgens de uniformvoorschriften’, maar ik heb mijn outfit vandaag opgefleurd met wat oranje spul. Uit mijn kraag kruipt een oranje fluffy ‘beesie’, om mijn pols prijkt een roodwitblauw kralenbandje en mijn nagels zitten strak in de knaloranje lak. Inderdaad het Nederlands elftal speelt vandaag. Tegen Brazilië. Ik kan voor de zoveelste keer weer eens niet met bier op de bank. Maar wel met klanten aan de koffie in het vliegtuig. Ook leuk. De hele cabine juicht als de gezagvoerder omroept dat er weer gescoord is. De Duitsers feliciteren me bij het uitstappen met het behalen van de volgende ronde. “Tot in de finale…!?” Niet ondenkbaar.

-oOo-

Een paar uur eerder. P30. Mijn werkdag staat op het punt te beginnen. Ik laad mijn spul uit de kofferbak tussen de rijen snikheet blik. *Tjaks* Geluid van knappend plastic. In mijn hand heb ik het handvat van mijn trolley. De stangen afgebroken plastic steken als twee verkeerd geplaatste antennes knullig in het luchtledige. Tja. Het zat eraan de komen. Na twee jaren dagelijkse trouwe dienst geeft ook  Samsonite nummer twee er de brui aan. Na twee jaar lang opstapelen in laadruimtes van taxibusjes en ratelen over oneffen luchthaven terrein. Na twee jaar lang in vliegtuig bagagebakken weggemoffeld te zijn. Na twee jaar lang rollen door winterse sneeuwlandschappen, herfstige regenblubber en zomerse grindbakken… is het nu uit met de pret.

Maar ja. Wat dan? De inhoud heb ik toch echt nodig op de vlucht naar Hamburg vandaag. En het kofferke de ganse dag aan het draaghengsel tillen en sjouwen is wel wat te veel van het goede. Zeker met deze tropische temperaturen, waarbij elke inspanning al te veel gevraagd is. Dus grijp ik één der vreemdsoortige stelen beet en begeef me zo naar de bushalte.

Natuurlijk schijnt ook op Schiphol de zon. Heet. Op Plaza is DE wedstrijd te volgen op het grote scherm. Er is voor de gelegenheid een hele tribune opgetrokken. Overal zitten wachtende passagiers en afhalers in oranje uitdossing op terrasjes, bankjes of zelfs op de grond. Zonnehoeden en vuvuzela’s. Bier en ijsco’s. Een meisje met een snoezig roze K3 trollietje ziet me voorbij komen. Eerst kijkt ze naar mij. Vervolgens naar mijn gehavende trolley. Dan naar die van haarzelf. Dan weer verbaasd naar die van mij. Ze trekt haar vader aan zijn broekspijp. Enigszins beschaamd trek ik mijn tweestokkige vod snel voort naar de koele airco en veilige haven van het bemanningscentrum.

Alsof dat nog niet genoeg is komt er een steentje klem te zitten tussen één van de wieltjes. Deze blokkeert volledig. Waardoor ik mijn valies nu als een onwillig kind achter me aansleep. Mijn collega’s gniffelen me na. En terecht. Het ziet er niet uit. Als ik ‘s avonds thuis kom heb ik één vierkant wiel. Samso II eindigt zijn leven bij het wekelijkse grofvuil. Triest.

-oOo-

Lang wordt er niet gerouwd. Trolley nummer drie vangt zijn dienstperiode aan. Hij heeft de sollicitatieprocedure doorstaan. Donkerblauw, blakend van nieuwigheid en met lekker veel vakken. Ben benieuwd of deze variant het langer volhoudt dan zijn gebutste broertje onder de onmogelijke arbeidsvoorwaarden die gesteld worden… Hulde aan de trektekkel.