(17.44 uur met een glaasje zelfgemaakte ijsthee binnen handbereik)

Ik doorkruis met mijn auto de zwoele avondwarmte richting Schiphol. Zelfs de blower op vol vermogen kan niet verhinderen dat alles plakt en de druppels nog steeds langs mijn slapen naar beneden kruipen. Ik hoor een zacht tikkend geluid aanzwellen. Eindelijk verkoeling? Hemelwater…? Het zal toch niet?

Nee. Maar het regent wel. Vliegjes. Ik rijd net door een gebied met veel open water. Ai. *Tikkerdetokkerdetak*. Binnen een mum van tijd is mijn hele voorruit  bedekt met een dikke laag muggenprak. Jakkes. Dat wordt weer schrobben. En een beetje spoedig ook. Want als je je auto nog dagenlang in de hete zon laat bakken heb je de poppen helemaal aan het dansen. Dan kun je de koek insecten er met een plamuurmes afbikken.

Ik parkeer en ben blij dat ik uit kan stappen. Vroeger vond ik altijd al dat de voorkant van auto’s op gezichten leken, met koplamp-ogen en een nummerplaat-mond. De mijne heeft nu ook een harige insectenbaard. Yuk.

-oOo-

Ook aan boord is het afzien. Vooral als we een vliegtuig binnenstappen dat al enige tijd geparkeerd staat in de volle zon. Sauna-achtig. Zinderend verzengend. De airconditioning draait loeiend overuren. Zelfs zo dat er tijdens de vlucht soms brokjes ijs uit de ventilatortjes komen. Maar werken zullen ze. Want als de temperatuur achter in de cabine boven de dertig graden stijgt, wordt er niet ingestapt. Eentje uit het rijtje Passenger Comfort.

Passagiers komen in korte broeken en op slippers zwetend aan boord. Geheid wordt er tijdens de vlucht weer om dekens gevraagd. Want na een uurtje in de airco is het weer te koud.

Toulouse is kort. Slapen – ontbijten- en weer weg. Toch vind ik de tijd om een lekker stinkend Saint Paulin kaasje en stokbrood te halen bij de Champion supermarkt om de hoek. Aan boord maak ik toastjes op een plateau en ga de crew rond. Een Engels kindje wordt blij van het oranje WK beesie dat ik hem geef.

Vier vluchten en ruim honderd liter geschonken water, koffie en jus verder eindigen we ‘s avonds laat in een rouwend Düsseldorf. Tijd om na noeste arbeid zelf even uit te puffen en te ontspannen met een verkoelend drankje. We zijn blij dat we onze uniformen eindelijk kunnen verruilen voor iets luchtigers. Duitsland heeft de dag tevoren hun plaats in de finale verspeeld tegen Spanje. En dat is te merken. De stad is uitgestorven. We lopen een uur lang, net achter alle sluitingstijden aan. Ken je dat? Telkens als je ergens neerploft krijg je te horen dat er niks meer geserveerd wordt. Moedeloos en dorstig zijgen we uiteindelijk neer in een verlaten Ierse pub. We krijgen nog één ronde geserveerd en worden dan vriendelijk verzocht onze heil ergens anders te zoeken. Ik vind het in mijn hotelbed. Slapen is noodzaak en een ware traktatie na een dag in de lucht.