(17.15 uur vanuit een wisselvallig ‘zou-de-zomer-nu-al-voorbij-zijn’ Nederland)

Mijn cabine collega valt op mannen. Dat steekt hij ook niet onder stoelen of banken. Zijn grote Carrera zonnebril bedekt onafscheidelijk zijn ondeugend heldere ogen. Hij is scherp. Gevoelig. Er ontgaat hem niets. Ik moet even wennen aan zijn directheid. Hij geniet ervan om mensen voor de gek te houden. Mij. Passagiers. Wildvreemden op straat. Hij weet het echter op zo’n manier te brengen dat hij er mee weg komt. Altijd heeft hij de lachers op zijn hand. Met een grap of een vulgair verhaal. To shock, or not to shock, lijkt zijn motto. 

Daarnaast is hij ook nog eens een wandelende style guide. ”Wist je dat spijkerjackjes helemaal weer hot zijn deze herfst?” Terwijl ik aan boord op een rustig moment de koppen snel van het AD, leest hij de Vanity Fair. Na de eerste dag eten we een mega grote ijscoupe in de haven van Kristiansand. Supergod iskrem! Brownie met Daim. De dag erna vliegen we naar Duitsland voor een nachtstop Düsseldorf.

Zijn blauwstoffen mocassins en bijpassende schouderbuidel sluiten naadloos aan op de laatste marine trend. Moeiteloos weet hij me langs de meest hippe boektieken te loodsen. Düsseldorf leent zich daar bij uitstek voor. De Königsallee is de Duitse versie van de PC Hooft. Alle dure merken zijn vertegenwoordigd. Zaken waar ik zelf nooit zou binnenstappen in mijn goedkope H&M shirt op Nike gympen. Chanel. Prada. Louis Vuitton. Hermès. Het is alsof ik live door de pagina’s van de Vogue en Elle slenter. Een chique dame met een parmantig kapsel klakt voorbij op torenhoge designerpumps. Een verfijnd gemaquilleerd snoetje en wapperende jurk. Uiterlijk vertoon. Ik kijk naar mijn eigen Deknatelbroek. Misschien niet zo high class, maar wel origineel. Voor een paar tientjes haal ik ze altijd bij het Deknatel dorpswinkeltje in Eelde. Niks geen glazen pui, woeste schijnwerpers of pochende kroonluchters. Maar stellingkasten tot aan het plafond en zoveel kledingrekken dat je er je kont niet kan keren. Iedereen vindt er wel iets van zijn goesting. Een trui, shirt of gewoon gezelligheid. Ik ook. Een fijne merkloze jeans, die niemand anders hier in ‘het Westen’ heeft.

Toch stappen we nog één winkel binnen voordat we een restaurantje opzoeken in de Bolkerstrasse. Muji. Een soort Japanse versie van de HEMA. Met strakke eenvoudig vormgegeven producten. Muji is afgeleid van Mujirushi Ryohin wat ‘Kwaliteits Goederen Zonder Merk’ betekent.  Minimalistisch en dus hipper dan hip als ik mijn collega moet geloven. Hij heeft gelijk. Strakke kantoorbenodigheden. Handige toilettasjes. Kleding van ecologische stoffen. Lifestyle zonder opschmuck.

Niet kort daarna loop ik rammelend richting die Altstadt. In mijn tas een katoenen zakje met stedenblokjes. De gadget van dit moment. En tevens een leuke herinnering aan mijn onverwachtse trip van een paar maanden geleden. Van een aantal wereldsteden is er een miniatuur houten blokjes versie verkrijgbaar. Een gestileerde Empire, Gugenheim en Liberty prijken nu op de schouw in mijn woonkamer. Mutshi rutshie frutsjie.

-oOo-

Zaterdag voor het eerst nachtstoppen in Zürich. Zondag mijn zus mee op een trip naar het Begeisterende Wien. :) Maandag Frankfurt.