(20.40 uur te Delft, met een dampend hete kop kamillethee)

Ik ben geen moeilijke slaper. Geef me een bed en ik tuk er in weg. Elk willekeurig hotelbed, logeerbed, opklapgeval, slaapzak… Maakt me niet uit. Als mijn ouders komen logeren, bivakkeer ik met liefde op mijn eigen grote bank in de woonkamer. Wel moet ik er voor zorgen dat ik ‘s avonds niet al te veel koffie meer drink. Want dan lig ik hyperalert met mijn ogen open naar het plafond te staren, wereldverbeterende theorieën uit te denken. Maar dat is het dan ook. Soms slaap ik rechtop zittend in een vliegtuigstoel. Dan wil ik nog wel eens wakker worden met een stijve nek en de charmante afdruk van het raampje in mijn wang…

Geluiden deren mij ook niet zo veel. Voorbijrazende treinen, pratende buren, mompelende Moskeeën, gutsende regen of gasgevende auto’s. Ik hoor het een kwartiertje, om het daarna op de achtergrond te verwerken in mijn pre droombeeldende gedachten. Ken je dat, die hersenspinsels vlak voor dat je in slaap valt? De fase tussen wakker en slaap in. Je slaapt nog niet, maar je doezelt er wel al zo’n beetje halverwege heen. Als je wilt, kun je op deze toestand met veel moeite nog actief ingrijpen en ‘wakker worden’. Laat je de boel op zijn beloop, dan reis je spoedig daarna af naar dromenland.

In die ontspannende preslaap toestand smelt het omgevingsgeluid als het ware samen met de gedachten die vrijuit in je hoofd kunnen ronddansen. Ik hoor een autotoeter, die in mijn zwalkende brein fungeert als een scheepshoorn. Op dat moment volkomen logisch passend in de gedachtenstroom van dat moment. Maar als ik het zo opschrijf ietwat vreemd… Een heerlijk ontspannende toestand trouwens, dat wel.

Er is echter één ding waar ik niet tegen kan.

-.-.-.-Tikkende klokken.-.-.-.-

De waarnemers van de voorbije tijd. Als ik in bed lig maken die mij compleet tureluurs. Niks geen wereldverbeterende theorietjes of fijne preslaap fases. Elke secondetik van de wijzer tokt als een bowlingbal door mijn hoofd. Alsof Klaas Vaak er persoonlijk met een hamer op staat te timmeren. Tik-tak. TIK-TAK. Tok tik tak. TOK TOK!! Horendol word ik ervan. Op een gegeven moment ga ik in de tikkerij melodieën van liedjes herkennen. De laatste hit van Jantje Smit. Of Abba. Stomme liedjes. Ik vind ze niet eens leuk. En al helemaal niet in de tikke-tok versie. Soms volgen ook mijn gedachten of mijn ademhaling het getik. Argh. Zwaar irritant.

Gelukkig ken ik mezelf. Mijn eigen slaapkamer is dan ook klokloos. Of in ieder geval eentje die niet tikt. En de meeste hotelkamers beschikken alleen over een digitale tijdsaanduiding op de tv. Maar toen ik vroeger bij mijn oma logeerde moesten alle klokken en wekkers in de omgeving afgedekt worden met kussens. En nu nog steeds. Ik leg de tikkende tijdtellers in de kamer ernaast, haal de batterijen er uit, of moffel ze onder een kleed. Oordoppen brengen ook vaak uitkomst. Weg met de oorverdovende stilte verstorende takkelaars. Hallo zoete nachtrust…

-oOo-

Wien begeistert noch immer. Vond ook mijn zus toen ik haar afgelopen weekend mee op sleeptouw meenam. Per Strassebahn, U-bahn en te voet.

Die leidden ons naar, de voor mij nog onontdekte knusse wijk Spittelberg, een oase van rust tenmidden van drukke toeristische trekpleisters. We hielden halt in de ‘groene woonkamer’ van Witwe Bolte, voor een lunch op het terras onder de Lindebomen. Een aanrader. Lokaler dan lokaal. Zelfgebakken brood. Wortel abrikozensoep, voor je neus uit een hoge kan geschonken, met melkschuim, friszure Erdapfelsalat (niet te verwarren met de Duitse Kartoffelsalat) en Knödel (deegballen met hartige vulling). Sap en huisgemaakte ijsthee met mint en sinaasappel om de dorst te lessen. Heerlijk vertoeven. Nog twee uurtjes struinen we door de stad, voordat het weer tijd is om in te checken. Veels te kort. Maar meer mooie Weense herinneringen, samen met mijn welkome metgezel. Bedankt zus!

-oOo-

En nu is het half genezen stembandvirus van een paar weken geleden weer in alle hevigheid aangewakkerd. Tezamen met een grieperige verkoudheid. Haarwortelpijn. Slapjanus spieren. Kop vol met snot. Jakkes. Eens kijken of het wel verstandig is om morgen mijn vierdaagse vliegdienst aan te vangen…