(13.40 uur vanaf mijn laptop bij het Haarlemse Coffeedate café)
Eigenlijk zou ik nu onderweg moeten zijn naar Praag. Maar ik zit thuis. Beter gezegd, in mijn favo koffietoko, met mijn laptop voor me en een lege kop naast me. Lekkere cappuccino. Met een stukje zachte nougat erbij. En een snelle Wi-Fi verbinding. Allemaal dankzij de nies van Eyjafjallajokull. Toen ik gistermiddag via het journaal het laatste nieuws vernam wist ik meteen: dit is foute boel. Ik heb eens een keer een collega piloot vergezeld tijdens een simulatorsessie. De ‘sim’ is een jaarlijks terugkerende check voor vliegers in een nagebootste cockpit om allerhande scenario’s door te lopen. Situaties, die je (gelukkig) niet dagelijks tegenkomt, maar waar je wel alert op dient te zijn. Die worden dan geoefend, zodat je in geval van nood weet hoe te handelen. Toen leerde ik al, dat als er íets is wat je nooit in je leven hoopt tegen te komen, dan is het wel met je machine in een wolk vulkanische as terecht komen. Het vliegtuig raakt zwaar beschadigd en wordt compleet onbestuurbaar. Een no go area dus.
Gisteravond wist ik dus eigenlijk al hoe laat het was. Voorlopig nog even niet aan de vlieg. Ook niet voor mij. Want wat heb ik op Schiphol te zoeken als er niet gevlogen wordt? Weinig. Een telefoontje van de afdeling die over het coördineren van de vluchten gaat bevestigde dat vanmorgen. Mijn vlucht naar Praag was geannuleerd. Samen met 20.000 andere vluchten binnen Europa. Nieuwe aanmeldtijd, vanavond om acht uur voor de vlucht met nachtstop naar Bristol.
Maar ik heb er een hard hoofd in. Er zou wel een wonder moeten gebeuren wil er vanavond weer gevlogen worden. Het zal mij dan ook niks verbazen dat ik vanavond gewoon nog in mijn eigen bedje slaap. En al wordt er wel weer gevlogen, dan is het zeker met uren vertraging en ellende. Want na zo’n massale stillegging duurt het meestal nog tijden voordat alles weer op de rails is. Mijn buurmeisje dat in een Amsterdams hotel werkt, draaide gisteravond overuren om gestrande reizigers onderdak te bieden. En ik denk dat ze dat vandaag ook nog wel zal doen. Ik kreeg een sms van een collega stess die onverhoeds haar verblijf in Frankfurt geprolongeerd ziet… Succes meiden!
Ik bestel nog een vers sapje jus. Ik zit hier inmiddels al een tijd een stoel bezet te houden met mijn laptoptypsel. Ik vind niet dat ik het kan maken om hier uren te zitten teren op één kop koffie. Vooruit, ook maar een stuk van die lekkere citroentaart met amandeltjes erbij.
>> TRRRIIIINNGGG <<
Veel te hard schalt de ringtone van mijn iPhone een half uur later door het café. Haastig rommel ik in mijn tas. Stom. Vergeten op stil te zetten. De mensen kijken geërgerd op van hun taartjes en koffiekoppen. Snap ik helemaal. Vind het zelf ook altijd een vervelende stoorzender. Daarom houd ik het kort. Dezelfde dame als vanmorgen. "Nou vandaag wordt het helaas niet meer vliegen, "zegt ze "Morgen mag je aantreden om twee uur voor de vluchten naar Toulouse en Kristiansand." Ik bedank haar en wens haar veel sterkte. Want ik weet dat dit de momenten zijn dat haar afdeling het 't drukst heeft.
In alle rust smikkel ik de laatste kruimels taart op en slurp ik mijn sap naar binnen. Vandaag 'vrij'. Morgen weer aan het werk? Eyjafjallajokull die uitgeproest is? Ik betwijfel het. Eerst moet er een flinke wind gaan waaien. En in de juiste richting. Zolang dat niet gebeurt zit ik nog wel even thuis vrees ik…
