(19.25 uur, vanuit het Delftse, op familiebezoek)
Het moet voor de mensen die op hun vlucht wachtten een leuk gezicht zijn geweest. Nadat het zojuist gearriveerde toestel zijn passagiers had gelost, snelde er een groepje geüniformeerde dames de gate uit. Druk keuvelend en de handtas onder de arm geklemd. In gezwinde pas begeeft het gezelschap zich linea recta naar Maison Ladurée, een paar rolbanden verderop. Douceurs et Gourmandises luidt het gevelopschrift. Een ware sensatie voor de zintuigen.
De dames verdringen zich voor vitrine om zich te laten bedwelmen door de zoete pasteltinten. Ze kijken naar de peinzende zakenmannen, die nagaan welke varianten bij hun vrouw in de smaak zouden vallen, om ze uiteindelijk te zien zwichten voor een grote doos ‘van alles en nogwat’. Met een strikje erom.
Het is niet veel. Kleine merengue biscuitjes met laagje ganache ertussen. Het is voornamelijk een beleving die je koopt. Maar wel in tot de verbeelding sprekende smaken. Pamplemousse. Pétales de Rose. Het zou natuurlijk geen Franse exclusieve zoetigheid zijn als er geen prijskaartje aan zou kleven. Zeker op een luchthaven. Maar wat geeft het. Dan heb je ook wat. Toch? Niet? Het zal wel een typisch vrouwending zijn…
Met vierkante papieren tasjes dribbelen de dames weer net zo snel terug als ze gekomen zijn. Om niet lang daarna de passagiers voor Amsterdam met een roze kruimeltje in de mondhoek aan boord te verwelkomen.
-oOo-
Het behoort voor mij zeker tot een van de kleine geneugten van het vliegen. Wat heb je vandaag gedaan? “Oh, even macarons gehaald in Parijs.” Is dat niet heerlijk om te zeggen? Een beetje opschepperig misschien. Want behalve de Eiffeltoren vanuit de lucht, heb ik van de stad zelf weinig anders gezien dan de terminal van Charles de Gaulle …
Het leuke is, over twee weken mag ik weer! Nog maar weer een pondje van hetzelfde alstublieft.
Parijs was een op-en-neertje, gevolgd door een ontbijte-pleite te Boekarest. Wederom weinig Roemeens gezien, behalve de hopen bruin geworden sneeuwprut langs de route van het hotel naar de luchthaven.
Ook was ik voor het eerst in Kopenhagen. Het ontbrak me echter aan iedere intentie voor een ontdekkende struintocht te ondernemen. Ik wil nog wel eens vergeten dat het werk is en geen vakantie. En na een lange dag met vroeg opstaan zijn er soms momenten dat ook ik het heb gehad – ja echt. Dan kies ik liever voor een middagje lekker luieren en lezen. Aldus geschiedde. Binnenkort word ik op herkansing gestuurd.
Maar eerst komt nog mijn kennismaking met Afrika. Komend weekend zal ik mijn eerste stappen zetten op dit continent. En wel in Tanzania. Een etmaal ter plaatse. Ik ben zeer benieuwd.
