Tagarchief: USA

087 Amerikaanse bollenblues

(11.30 uur, vanuit het Noorden des Lands, waar de drassigheid langzaamaan oplost)

“GELUKKIG NIEUWJAAR!” Na het aftellen kunnen we eindelijk proosten. De plastic bekertjes klinken misschien niet zo als een kristallen flûte, maar het maakt de start van het nieuwe jaar er niet minder op. Het is nog licht. Mijn horloge geeft drie uur ‘s middags aan. Er pingelen sms’jes binnen met nieuwjaarswensen uit Nederland. Ik word omhelsd en gekust door mensen die ik nog maar net een half etmaal ken. Overal komen oliebollen tevoorschijn. De een tovert een papieren zak uit een trolley terwijl een ander met een doos van de Nederlandse bakker op de proppen komt. Andere gasten in de hotellobby kijken ons enigszins vreemd aan. En ik moet ze gelijk geven, want wie heeft ooit bedacht dat gefrituurde deegballen met bubbelwijn een goede combinatie is?

2011 mag dan misschien voorbij zijn in Nederland, dat is nog niet het geval op de plek waar ik me nu bevind. Lang sta ik echter niet stil bij dit bijzondere fenomeen. We hebben er een werkdag van ruim veertien uur op zitten. Dus na de toost op een nieuw begin kruipen we eerst voor een paar uur onze bedjes in.

“HAPPY NEWYEAR!!” Negen uur later vult luid gejoel de kades van Pier 14. Voor onze ogen voltrekt zich een kleurrijk schouwspel in de lucht. Vanaf een boot in de San Francisco Bay wordt onder aanmoediging van het toegesnelde publiek het prachtigste vuurwerk de lucht in geschoten. We laten nogmaals het oude jaar achter ons. Het nieuwe moet nu wel dubbelgoed worden. Mannen op skates in gekke outfits zwieren tussen de toeschouwers door. Amerikaanse ‘gillende keukenmeisjes’ zetten zichzelf op de de foto; op hun hoofden prijken ‘Happy 2012′-brillen met knipperende LED-lampjes. Dit alles tegen de achtergrond van de fraai verlichte Oakland Bay Brigde. Een goede start.

Bekijk het nieuwe jaar eens door een gekke bril!

-oOo-

De terugkomst uit San Francisco is al weer meer dan een week geleden, maar de bijkomstige jetlag heb ik nog maar net achter me gelaten. Een flinke omschakeling voor een korte-afstand vliegster als ik. Plots doorkruis ik tijdszones en ganse continenten. Ben ik zomaar ineens 24 uur op. Werk ik als anderen slapen. Slaap ik als anderen werken. Nu doorgewerkte nachten zich een aantal maanden opstapelen moet ik toegeven dat het me niet in de koude kleren is gaan zitten. Dat merk ik des te meer nu ik mijn vakantie van start is gegaan.

Afgelopen week was natuurlijk HET weer bij uitstek voor het laten overwaaien van trans-Atlantische katers. Dus na het herpakken van een gemiste nacht in mijn eigen bed, stap ik in de auto en rijd ik ik naar Zeeland. Onstuimige golven kletteren op basaltblokken. Vrachtschepen deinen vervaarlijk heen en weer. Op het nieuws verhalen over hoogwater, sijpelend dijkkwel en geëvacueerde koeien. De wind huilt langs de huizen. Ik laat me overhalen tot een strandwandeling. Op zee trotseren ingepakte marsmannetjes de schuimkoppen op hun surfboards. Da’s nog eens andere koek dan als groentje op de plank in Panama. Dit is niet voor mietjes. We bikkelen verder tegen de sterke Zuidwester in. Het traanvocht blaast naar de hoek van mijn oogkassen. Ah fijn, de beschutting van een paviljoen. We laten ons van binnen verwarmen door warme choco en glühwein terwijl we genieten van een optreden van aanstormend lokaal talent Eva Auad.

En nu dus: nog meer vakantie. Momenteel in Groningen. In de planning staat een weekendje Breda met zus en een bezoek aan het Engelse Brighton. Even een paar weken vliegloos met beide benen op de grond.

Ik wil de trouwe aanhang en al mijn collega’s van het afgelopen jaar bedanken voor de fijne momenten die ik met jullie heb mogen delen. Gaan jullie ook in 2012 weer met me mee in een jaar vol ontdekkingen, bijzondere reizen en ontmoetingen?

076 Kroko en de Vliegende Knorrepot

(12.52 uur, vanuit een herfstig onstuimig Nederland)

Na twee enerverende vluchten en een etmaal ter plaatse in Florida zit ik weer thuis. Het was voor het eerst dat ik als volwaardig bemanningslid op zo’n grote luchtwaardige joekelmachine werd ingezet. Laten zien dat de weken training zijn vruchten hadden afgeworpen, viel nog niet mee. Op de heenweg worstelde ik nog flink om het tempo van mijn ervaren collega’s (twintig dienstjaren) bij te benen. Zeker omdat ik regelmatig in het duister tastte omtrent de werkmethodes en opbergplaatsen van de verschillende cateringspullen.

Op lange vluchten vindt er meestal een trayservice plaats (eten dat op een dienblad geserveerd wordt). Deze zijn al deels opgebouwd met ‘koude’ items en dienen te worden aangevuld met warme snacks / maaltijden uit de oven. Omdat aan boord de ruimte zo efficiënt mogelijk benut moet worden zijn ze als perfect passende lego steentjes / tetris blokjes in de trolleys geladen. Eruit halen is niet zo moeilijk. Maar probeer ze na afloop maar weer eens net zo netjes terug te plaatsen. Dat valt nog niet mee. Schoof ik aan de ene kant er eentje in, kletterde de inhoud aan de andere kant er net zo hard uit. Met mijn niet zo snuggere acties had ik dan ook soms flink de lachers van de passagiers op mijn hand.

Bij aankomst hadden we precies 24 uur de tijd in Miami. Om uit te rusten of iets van de omgeving te zien, zo u wenst. Als je richting het Westen vliegt (het is daar zes uur eerder ‘terug in de tijd’) betekent dat voor ons Europeanen immer vroeg ontwaken. Dat vind ik niet erg. Ik houd van de ochtend. Het begin van een nieuwe dag. Ik was dan ook present op het strand om de zonsopkomst bij te wonen. Een lust voor het oog, de geest en mijn camera. De zonnegloed deed de omgeving glimmen. Alsof alles overgoten was met een dun laagje bladgoud. Adembenemend.

Vervolgens een ontbijtje, voetjes in de branding, slaapje en weer terug. Eigenlijk veel te kort, maar toch wel even lekker.

De nacht erop vlogen we terug. Take-off in westelijke richting, wat een sensationeel uitzicht gaf over de verlichte stad. Zoals je dat in veel steden in Amerika hebt, was ook hier het rechte blokkenpatroon van de straten duidelijk zichtbaar. Al die lampjes gingen plots scherp over naar de duisternis van de Everglades; moeras en leefgebied van krokodillen. Brrr. “Hier zou ik niet graag een noodlanding maken,” huiverde de gezagvoerder. Ik was het roerend met hem eens. Want dan zou ik in plaats van Coco -, KROKO en de Vliegende Knorrepot zijn geweest… *

Het spookachtige geheel werd compleet door de mistige wolkflarden en de cumolonimbus die hel oplichtte in de verte. Deze bliksemende donderwolk deed me denken aan de foto die ik maakte op Bonaire, een aantal blogjes geleden. Jullie zullen het moeten doen met mijn woorden als voorstelling van de situatie. Want mijn compacte cameraatje was helaas niet in staat dit adequaat op de gevoelige plaat vast te leggen.

-oOo-

Op de terugweg vond ik beter mijn draai aan boord. Na alles een keer te hebben gezien, kon ik beter meekomen en liep ik niet meer voortdurend mijn collegae in de weg. Nu heb heerlijk (en eindelijk, na een drukke cursusmaand) een paar dagen de tijd om bij te komen van mijn transatlantische vermoeidheid. Voor volgende week staan er een paar middellange afstandsvluchten gepland, waaronder een Barcelona.

* “Coco en de Vliegende Knorrepot”; is een uitspraak die mijn vader wel eens doet als ik weer op pad ga. Ik heb zelf zojuist even opgezocht waar dit precies vandaan komt. Het betreft een kinderprogramma dat aan het begin van jaren zestig op tv werd uitgezonden. Het jongetje Coco reist op de rug van zijn vliegende varkentje Knor naar verre landen en fantasievolle werelden en beleeft daar allerhande avonturen. (Bron: kindertv.net)

074 Dag 5 – 10 Andere koek

(20.50 uur Haarlemse tijd)

Aarzelend hang ik boven mijn half ingepakte koffer. Voorheen wist ik feilloos wat ik er allemaal in moest kieperen. Jas, sjaal, laarzen, paraplu… Het Nederlandse weer was een goede graadmeter. Soms een paar graadjes kouder (richting Scandinavië), soms wat warmer (richting Mediterrane regionen).

Nu is het andere koek. Want ik ga naar de andere kant van de wereld.

Momenteel sta ik aan de vooravond van mijn tweede trainingstrip. Vorige week vloog ik al een retourtje Sint Petersburg. Ik vond het spannend, zo weer voor ‘het eerst’. Maar dat verdween gauw toen ik eenmaal weer mijn plekje aan boord vond. Nieuw en vertrouwd tegelijk. Ik werd hartelijk ontvangen door mijn nieuwe collega’s.

Morgen ga ik naar Houston, Texas, USA. Op internet zoek ik een aantal gegevens op. Het is daar momenteel 35 graden en zeven uur vroeger. Dat betekent vrijdag, bij terugkomst, misschien wel mijn allereerste jetlag.

Het schema voor komende drie dagen zal er als volgt uit zien:

- Woensdag aanmelden te Schiphol: 8.00 uur LT NL
- Vluchtduur AMS – IAH zo’n 9 uur
- Woensdag afmelden in Houston: 13.00 uur LT USA (20.00 uur LT NL)
- 25 uur rust aldaar
- Donderdag aanmelden in Houston: 14.00 uur LT USA (21.00 uur in NL)
- Wederom 9 uur in de lucht: IAH – AMS, de Nederlandse nacht door
- Vrijdag afmelden op Schiphol om 9.00 uur Lokale Nederlandse Tijd.
Tijdens de cursus werd het al gezegd. Met dit beroep mis je gemiddeld een nacht per week (waarin je dus werkt, zoals op de terugvlucht van Houston naar Amsterdam). Dat zijn er zo’n 45 per jaar. Even rekenen leert, dat als je tien jaar vliegt, je daarvan een jaar lang niet hebt geslapen. Oef. Natuurlijk heb je wel een aantal uurtjes rust aan boord. Maar toch. Heftig!
En wat een gehaspel met tijden ook. Amerikaanse en Nederlandse door elkaar. In Houston is het pas vroeg in de middag als ik daar aankom, terwijl het in Holland al avond is. Hoe geef je daar in vredesnaam je dag vorm, zonder daarbij je biologische klok uit het oog te verliezen?
Ik zit er al een tijdje over te prakkiseren en ga proberen een beetje tussen de twee tijden door te laveren. Volledig aanpassen is niet te doen in 25 uur. Maar compleet volgens Nederlands schema ook niet. Want natuurlijk wil ik ook een beetje de omgeving gaan ontdekken.
Waarschijnlijk zal het er op neerkomen dat ik ‘vroeg’ (20.00 LT USA is nog steeds 3.00 uur ‘s nachts in NL) ga slapen en wakker word in het holst van de nacht. Daarop kan ik me voorbereiden. Een nachtelijke sportsessie (hopelijk is de fitnesszaal open) en het lezen van een goed boek, zullen de tijd doden moeten tot aan het vroege ontbijt, dat voor mij de lunch zal zijn. Daarna nog even naar de supermarkt, Amerikaanse lekkernijen inslaan voor familie en vrienden. En dan is het al weer bijna tijd voor de terugvlucht naar Nederland. 
-oOo-
Pff, ik kan het zelf amper bevatten dat ik morgen om deze tijd al voet op Texaanse grond zet. Ik besluit tot een zomerse outfit, sportkleding en een goed boek voor in de koffer. En naast een Amerikaanse wereldstekker, natuurlijk een open mind en flinke dosis avontuurlijkheid. Ik ben er klaar voor. USA here I come!